Hux um fréttamiðla

Ég hef verið að velta fyrir mér þróuninni í fréttamiðlun undanfarnar vikur.

Ef ég byrja á Stöð 2 þá virðist mér sem þar hafi síðustu skipulagsbreytingar ekki verið gerðar í hagræðingarskyni heldur fremur verið „hreinsanir“. Ísland í dag í meðförum Sindra Sindrasonar er orðinn einhvers konar PR miðill fyrir ærurúna auðmenn. Fyrst var það Robert Wessman, svo var það Ólafur Ólafsson. Ætli eigi að lappa upp á ca einn á viku?

AMX: Hvað getur maður sagt? Þessi nýi miðill kallar sig fremsta fréttaskýringavef landsins. Þetta er ekki fréttaskýringavefur. Þetta er spunavél ákveðinnar fylkingar innan Sjálfstæðisflokksins. Þessi fylking óttast það meir en nokkuð annað að Sjálfstæðisflokkurinn muni samþykkja á landsfundi að fara í aðildarviðræður um inngöngu í ESB og aðstandendur amx virðast "on a mission" til að koma í veg fyrir það. Og þeir kalla áróðursskrifin á vefnum fréttaskýringar og fuglahvísl! Almennt verð ég að segja að það sem spunameistararnir á amx spinna og birta sem svokallað "fuglahvísl" kallar fram kjánahroll í hvert skipti sem ég rata inn á þennan vef. 

Smugan er annar nýr miðill. Smugan segir um sjálfa sig að hún sé sjálfstæður vefmiðill. Í sömu efnisgrein er sagt að hún sé kostuð af VG. Fréttavefur sem er kostaður af stjórnmálaafli getur ekki ætlast til þess að maður horfi á hann sem sjálfstæðan. En ég verð að segja það Smugunni til hróss að hún er af allt öðru kaliberi heldur en amx, miklu vandaðri miðill og laus við þennan „trúarbragða“- og spunastíl.

RÚV hefur komið illa út úr sparnaðaraðgerðunum sem fréttamiðill. Mér leiðast þessar endurtekningar á sömu fréttum. Ég hlusta á fréttir kl. 6 í útvarpinu og fæ svo nákvæmlega sömu fréttir í mynd kl. 7. Ég skil svo sem „pointið“ í því að spara með þessum hætti en smám saman finnst manni ekki líkur á að maður missi af neinu þó að maður missi af sjónvarpsfréttum.

Eyjan er líklega sá miðill sem ég skoða mest af vefmiðlum. Mér finnst hún að vísu dálítið mikið upptekin af Framsóknarflokknum og hafa verið það nánast frá upphafi. En þess fyrir utan held ég að miðlar eins og Eyjan séu kannski þeir miðlar sem henta best fréttafíklum eins og mér sem verð að taka púlsinn nokkrum sinnum á dag til að vera viss um að missa ekki af neinu. En ég viðurkenni að ég er algjörlega hætt að nenna að lesa athugasemdirnar við fréttir Eyjunnar. Ástæðan er að alltof margir sem skrifa þar hafa ekkert til umræðunnar að leggja annað en upphrópanir og skítkast. Ég er einhvern veginn orðin dauðþreytt á slíku.

Silfur Egils, bæði í sjónvarpinu og svo á Eyjunni finnst mér líka ómissandi og lít hikstalaust á það sem fréttamiðil. Og talandi um fréttaskýringar: Ég finn mun oftar fréttaskýringar þar heldur en á vefnum sem gefur sig út fyrir að vera fremstur í slíku. En á bloggi Egils, eins og á Eyjunni, hefur áhuginn á að lesa athugasemdir snarminnkað.

Mogginn og Fréttablaðið. Mér líst illa á það ef einhverjir útgerðarmógúlar taka Moggann yfir og fara að gera hann að málgagni. Ef það gerist held ég að ég segi blaðinu upp. Mér þykir vænt um Moggann og hef verið áskrifandi í tugi ára. Ég verð þó að viðurkenna að skrif fyrri ritstjóra voru farin að reyna verulega á tryggð mína við blaðið. Tilraunir hans til að segja flokknum sínum hvað honum væri fyrir bestu sem og skrif sem birtust mér nánast sem hatur á formanni Samfylkingarinnar fannst mér hvort tveggja orðið afar þreytt concept. Nú er Styrmir reyndar farinn að nota amx fyrir þessi áhugamál sín. Mogginn sinnir mörgu vel sem t.d. Fréttablaðið sinnir illa. Þar nefni ég sem dæmi tónlistarumfjöllun. Í Mogganum finn ég oft vel unnar fréttir og umfjöllun um tónlist sem ég sé nánast aldrei í Fréttablaðinu. Val á umfjöllunarefni í Fréttablaðinu þegar kemur að tónlist og tónleikahaldi ræðst enda, eins og það horfir við mér, langoftast af einhverjum krosseignatengdum hagsmunum. Ég gæti skrifað langan pistil um það hvernig miðlar 365 eru botnlaust notaðir fyrir plögg sem þegar að er gáð má sjá að á sér rætur í hagsmunatengslum. Kannski nenni ég einhvern tímann að skrifa þann pistil.

Jólanótt

Langar að deila með ykkur bloggvinum mínum himneskri tónlist sem dóttir mín sendi mér slóðina á í gær. Hún sagðist vera að fara að syngja þetta lag með Háskólakórnum í miðnæturmessu (sem er nýbúin þegar þetta er skrifað). Lagið heitir Í heitri þökk og er eftir Gunnstein Ólafsson sem er einmitt stjórnandi Háskólakórsins. Textinn er eftir Jónínu Hallgrímsdóttur. Þessi upptaka af laginu er sungin af Hamrahlíðarkórnum.

Að hlusta á þetta undurfallega lag sungið af þessum ótrúlega góða kór lyftir sálinni upp í hæstu hæðir (vona að þið látið það ekki skemma fyrir þó að þið heyrið kannski smábrak í upptökunni, það heyrist hjá mér en ekki hjá dótturinni þannig að verið getur að það hafi eitthvað með hljóðkortið í tölvunni minni að gera).

Njótið vel  mín kæru  

Hér er slóðin: http://http.ruv.straumar.is/static.ruv.is/hlaupanotan/jolalog/i_heitri_thokk_2004.mp3 

Mömmumont!

Eins og glöggir bloggvinir og vinkonur hafa tekið eftir er eigandi þessarar bloggsíðu afspyrnulatur bloggari þessa dagana, vikurnar, ... mánuðina  Fyrir því er svo sem engin ein ástæða heldur líklega margar. Ég hef reyndar byrjað nokkrum sinnum á bloggfærslum en eytt þeim jafnharðan. Ennþá er ég þannig innstillt að mig langar ekki að tjá mig um öll þessi mál sem dynja á okkur þessar vikurnar. Ég fer í gegnum allan tilfinningaskalann þegar ég hlusta/horfi/les fréttir. Ég finn að ég er ekki tilbúin að skrifa um þessi mál - en - þegar að því kemur verður færslan líklega mjööööööög lööööööng.

Það sem ég ætla að gera er að monta mig af Ninnu minni. Ninna Rún Pálmadóttir (sem BTW verður 17 ára þann 16. desember) var nefnilega að vinna stuttmyndakeppni sem haldin er árlega á vegum Hússins og Félagsmiðstöðvanna á Eyjafjarðarsvæðinu, Húsavík og víðar. Verðlaunin voru þessi líka fína kvikmyndatökuvél.

Það voru tveir flokkar, þemaflokkur og opinn flokkur. Ninna keppti í þemaflokknum og þemað var: Ungt fólk gegn kynþáttafordómum. Myndirnar máttu að hámarki vera 7 mínútur. Hennar mynd var í kringum 6 mínútur. Hún skrifaði handritið, leikstýrði og skaut flestar tökurnar. Hér er sigurverkið:

Síðan ég bloggaði síðast ...

... er ALLT BREYTT í þjóðfélaginu!

Ef ég færi í upptalningu á því yrði þetta þynglyndasta bloggfærsla ever!

Þess vegna ætla ég ekki að blogga um það.

Ég ætla að telja upp allt sem hefur glatt mig þessar vikur sem liðnar eru síðan ég bloggaði síðast.

Ragnheiður mín og Egill, kærastinn hennar útskrifuðust frá HÍ í október, hún með BS í lyfjafræði, hann með MS í iðnaðarverkfræði. Ég er svo stolt af þeim.

 

Systkinin hittust öll í útskriftarveislunni. Ragnheiður, Siggi og Ninna. Eru þau ekki æðisleg? það finnst mér

Við systkinin erum loksins búin að ganga frá öllum pappírum varðandi eignahluta okkar í Nesi í Grunnavík, erum búin að vera á leiðinni að klára þessi mál síðan um síðustu aldamót. Gott að það er frá. Þarna langar mig að fara að eyða meiri tíma.

 

Ætlunin hjá okkur, öllum erfingjunum, er að gera húsin upp þannig að hægt sé að dvelja þar. Þessi mynd er tekin þegar við fórum nokkur saman sumarið 2006 og tókum fyrstu skóflustunguna að uppbyggingarstarfinu. Síðan hafa nokkrir góðir frændur haldið áfram. Vonandi gefst okkur Einari tími til að fara vestur næsta sumar og vinna af fullum krafti.

Og svo eru það þessir menn sem kalla má aðalmennina í lífi mínu, Pálmi og Einar bróðir. Þeir eru búnir að lofa að redda jólarjúpunni í ár og komnir langleiðina með það. Nammmmmmmm.......!!!!

 

Þó að ég sé í bloggfríi get ég ekki stillt mig

Þó ég sé í bloggfríi má ég til að deila með ykkur (sem ekki hafið séð) þessari litlu dæmisögu sem lá á borðinu í kaffistofunni í vinnunni minni í morgun:

Íslenskt og japanskt fyrirtæki ákváðu að keppa í róðri á áttæringi. Liðsmenn frá báðum fyrirtækjum æfðu stíft og voru í toppformi þegar að sjálfri keppninni kom. Japanirnir urðu 1 km á undan íslenska liðinu.

Eftir útreiðina var mórallinn að sjálfsögðu heldur slæmur í íslenska fyrirtækinu og yfirstjórnin ákvað að fyrirtækið yrði að vinna keppnina að ári. Var settur á fót vinnuhópur til að skoða vandamálið.

Eftir heilmiklar pælingar komst vinnuhópurinn að því að Japanirnir létu sjö menn róa en einn stýra. Í íslenska liðinu var það einn sem réri og sjö sem stjórnuðu. Vegna þessarar miklu krísu afréð yfirstjórn íslenska fyrirtækisins að fá ráðgjafarfyrirtæki til að kanna strúktúr íslenska liðsins og gera nýtt skipurit ef á þyrfti að halda.

Eftir margra mánaða vinnu komust stjórnunarfræðingarnir að því að í íslenska bátnum væru það of margir sem stjórnuðu en of fáir sem réru. Með hliðsjón af skýrslu sérfræðinganna var strax ráðist í skipulagsbreytingar. Í stað þess að hafa sjö stýrimenn, einn áramann, voru nú hafðir fjórir stýrimenn, tveir yfirstýrimenn, einn leiðtogi stýrimanna og einn áramaður. Að auki var áramaðurinn "mótiveraður" samkvæmt meginreglunni: "að breikka starfssvið starfsmanna og veita þeim meiri ábyrgð".

Næstu keppni unnu Japanirnir með 2 km forskoti.

Íslenska fyrirtækið rak að sjálfsögðu áramanninn með tilliti til lélegrar frammistöðu, en greiddi bónus til stjórnarinnar vegna þeirrar miklu vinnu sem hún hafði innt af hendi.

Bassaleikarinn Tal Wilkenfeld

Ég var að uppgötva þennan ótrúlega góða bassaleikara áðan þegar ég horfði á Crossroads tónleikana hans Eric Clapton frá 2007 í Chicago. Kynnti mér ferilinn hennar og fann efni með henni á Youtube.

Ég fann þetta um hana á Wikipedíu:

Tal Wilkenfeld (born in Sydney, Australia, ca. 1986) is an Australian bass guitarist and former guitarist who has gained worldwide attention performing alongside some of rock and jazz music's most notable talents. In a Bass Player Magazine reader's choice poll, Tal was voted "The Year's Most Exciting New Player" for 2008. She has impressed critics and fans alike with musical achievements usually reserved for players with relatively long established careers. Tal became a professional bassist after only three years on the instrument. 

Hér er lagið sem heillaði mig mest: Tal Wilkenfeld með Jeff Beck á Crossroads 2007 í Chicago

Hér er stutt viðtal við hana í einhverjum sjónvarpsþætti og í framhaldinu spilar hún eitt lag.

Og hér spila Jeff Beck og Tal Wilkenfeld Bítlalagið A Day in the life - á Crossroads 2007

 

Mamma

Fyrir nákvæmlega ári síðan sagði ég ykkur, bloggvinunum mínum, dálítið frá henni mömmu minni af því að 2. október er afmælisdagurinn hennar. Hún fékk fyrirvaralaust bráða kransæðastíflu fyrsta vetrardag árið 1985 og dó nokkrum dögum seinna. Mig langar að helga þetta blogg mitt henni. Hún var svo einstök mamma og samband okkar var svo náið. Það á víst fyrir okkur öllum að liggja að þurfa að takast á við söknuð og sorg einhvern tíma á lífsleiðinni. Móðurmissirinn var mín mesta sorg í lífinu til þessa. Dauði hennar var mér erfiðari lífsreynsla heldur en dauði pabba einu og hálfu ári seinna. Ástæðan er alveg örugglega sú að hún fór svo snögglega og var ekki nema rétt nýorðin 61 árs þegar hún dó. Pabbi hafði verið á sjúkrahúsi í nokkra mánuði þegar hann dó og var þá orðinn 78 ára. Það er öðruvísi þó að missirinn verði alltaf afskaplega sár.

Það birtust margar minningargreinar um mömmu í Mogganum þann 14. nóvember 1985. Það fór ekki framhjá neinum sem las þessar greinar hvað margir syrgðu hana sárt. Ein þessara greina skar sig dálítið úr og er mér sérstaklega minnisstæð vegna þess að þar birtist svo sterk og um leið falleg lýsing á því hvernig fólk sem ekki tengdist mömmu fjölskylduböndum eða nánum vinaböndum upplifði hana sem persónuleika. Þetta var minningargrein eftir samstarfsmann hennar til 7 ára í Fasteignamati ríkisins, Halldór Sigurðsson (gekk gjarnan undir nafninu Halldór frá Miðhúsum, lést 12 árum seinna, 1997). Mamma sinnti þar, ásamt öðrum störfum, hlutverki starfsmannastjóra. Mig langar að heiðra minningu mömmu með því að birta þessa minningargrein hér á blogginu mínu. Fyrir utan innihaldið er greinin alveg einstaklega vel skrifuð.

Í kvöld kveikjum við í Stórholtinu á kertum fyrir mömmu. Hún hefði orðið 84 ára í dag.

Blúsinn burt

Í öllum þeim blús sem dynur yfir þjóðina verður maður að reyna að finna eitthvert mótvægi fyrir sálina. Málverkin hans Marc Chagall virka vel fyrir mig. Þessi mynd heitir Fiðlarinn á þakinu 

Hér er svo síða með fleiri fallegum myndum eftir Chagall (hægt að smella á hverja fyrir sig til að sjá hana stærri). Á vafri mínu um netið fann ég líka síðu með sýnishornum af mörgum þekktum, og sumum stórkostlegum málverkum sem ná allt frá endurreisninni og fram á níunda áratug síðustu aldar. Datt í hug að deila henni líka með ykkur. Þarna er margt sem gleður augu.

PS: Lagið sem ég setti í spilarann er líka ein alls herjar heilun - það er bara alls ekki hægt að hugsa svo mikið sem eina neikvæða hugsun meðan maður hlustar á þennan unað

Sparifé?

Ég kannast ágætlega við sögnina að spara en viðurkenni fúslega að ég er ekki að deyja úr áhyggjum yfir sparifénu mínu, sparifé er orð sem lítið hefur farið fyrir í daglegu sproki á mínum bæ, í það minnsta á þessum síðustu og verstu  Er ég ein um það????

Á CNN sá ég þessa fyrirsögn áðan: ECONOMY IN CRISIS - CHANGES IN FOOD - og undir var þetta vídeó sýnt.

Sparifé nýtur lögbundinna trygginga

Afmælisbarn dagsins

Ég setti lög með afmælisbarninu í spilarann og valdi nokkrar af ballöðunum sem hann hefur sungið og eru á topp 10 hjá mér.